Puzzle.

Staram się je sobie układać, choć to robota nie dla takiej durnej głowy jak moja. Każdy element z innego pudełka, a wszystkie zdekompletowane. Na chama nie wejdą, a docinanie wedle dostępnych i oficjalnych informacji sprawia, że obraz sypie się zamazuje, a niepewności przybywa.

Ułomna rzeczywistość.

Post zainspirowała Frau. Poniekąd mój post może być komentarzem do jej postu. 
Pracuję z ludźmi. Często mam do czynienia z osobami starszymi, cierpiącymi z racji wieku i postępujących schorzeń. Pomimo, że  pracuję na na cztery ręce ze stomatologiem, to prowadzę również rejestrację do pozostałych gabinetów, zatem styczność z chorymi mam codziennie. Również z niepełnosprawnymi. Wiadomo, jak człowiek jest na wózku, pomogę wyjechać, przywołam windę, czasem wjadę z pacjentem do środka. Rzadko który z nich wymaga tak naprawdę fizycznej pomocy. Rzadko który oczekuje. Mają sprawne ręce i nie potrzebują, nie chcą litości. Są cierpliwi i nie roszczeniowi. Ot, życie  w kalectwie uczy cierpliwości, pokory i nomen omen dbania o siebie samego, bo kalectwo podobnie jak wolność lub jej brak, to stan umysłu. Bez względu na sprawność fizyczną.

Strach sprzedaje wszystko.

Strach jest najwartościowszym produktem we wszechświecie. W każdym razie na Ziemi. Dlaczego? Odwiedź jest prostsza niż przysłowiowa konstrukcja cepa: ano dlatego, że na strachu bazuje nie tylko cały biznes, ale i ludzka egzystencja w stopniu indywidualnym jak i globalnym.

Wystarczy włączyć telewizor, radio, internet...

Boimy się śmierci, starości, chorób. Odczuwamy strach przed samotnością, biedą porażką. Boimy się własnych kompleksów. Wszystkie te przypadłości prawdziwe, czy wydumane - rozdmuchane ekonomicznie - w oczekiwaniu na zysk, leczymy w jednym zanany nam sposób: nabywając. W obecnych czasach strach sprzedaje się najlepiej w całej historii ludzkości. Nie ma lęku, na który nie było by remedium. Przynajmniej w teorii. Co więcej ciągle tworzy się nowe strachy i fobie. Business is business.