Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne.....

do więzienia....

Wciąż przychodzi mi pluć sobie  w brodę za uleganie stereotypom. Dlatego by ponownie się za nadto nie zapluć obejrzałam do końca, po mimo nie zachęcającego początku dokument Janusza Mrozowskiego " Bad girls. Cela 77".

Pan Mrozowski problemem więziennictwa zajmuje się od dawna. Wcześniejszy jego obraz dotyczył osadzonych mężczyzn i nosił tytuł  "Bad boys. Cela 425" - tego nie widziałam. W obu narracja i kamera w pełni oddana jest więźniom, co podnosi autentyczność przekazu i nie psuje niepotrzebnym, a częstym w tego rodzaju dokumentach, moralizatorstwem

Memento vitae.

Miało być z zupełnie z innej beczki. 
Rozbiła mnie wieść o groźnej chorobie jednej z nielicznych osób, którą mogę z czystym sumieniem nazwać przyjaciółką. Kobiety nie tylko młodej i atrakcyjnej, ale dzielnej, wytrwałej i mądrej tą mądrością życiową, której się nie nabywa, ale się z nią rodzi. Bazującej na intuicji, empatii, dobrym sercu i intencjach.

Puzzle.

Staram się je sobie układać, choć to robota nie dla takiej durnej głowy jak moja. Każdy element z innego pudełka, a wszystkie zdekompletowane. Na chama nie wejdą, a docinanie wedle dostępnych i oficjalnych informacji sprawia, że obraz sypie się zamazuje, a niepewności przybywa.

" Bo kobieta bez mężczyzny jest jak ryba bez roweru....."

....nuciła  Alicja pod nosem wyrzucają z mozołem wielką i pękatą czerwoną torbę z balkonu czwartego piętra. W torbie zamknięte było kilka lat życia. Ich wspomnienie na równi z garderobą, gaciami i skarpetami leciało w dół do nieobecnego jeszcze właściciela, który upierał się zbyt długo, że czarodziejka gorzałka jest clue jago życia, a meta jak w kawałku Budki Suflera faktycznie była dwa kroki stąd. Dwa do nieba dwa do piekła. Jak w sam raz. Alicja w przeciwieństwie do zaobrączkowanego wybrała pierwszą ścieżkę.