Dzienniki samochodowe III

Na dwa dni przed egzaminem teoretycznym dowiedziałam się, że mam teoretyczny :P
Zwolniwszy się z arbiata  ruszyłam się z koleżanką z kursu i jej mężem, autem do big city. Ze stoickim spokojem i na luzie.
Uznałam lecąc po schemacie, że cudu trzeba co by to pieroństwo zdać. Zatem wszelkie egzystencjalne niepokoje schowałam w buty uznając, że skoro nie jestem wystarczająco naumiana, to przynajmniej wyższa będę ;) Ze stanu permanentnego tumiwisizmu - w cuda jakoś nie wierzę - nie wyrwały mnie nawet komentarze w drodze jak i w holu WORD -u nad pokręconymi niczym ślimaczy domek pytaniami testowymi. Trudno, albo z tarczą albo na. Uznałam, że przynajmniej zobaczę z czym to się je i na następny test obryję niczym omnibus do olimpiady, bo z  dość zaniedbywanych nauk uskutecznianych przed dwoma miesiącami nie pamiętam zbyt wiele. W przyszłym roku mają próg trudności obniżyć, wiec jak w sam raz. Doturlam się. 

Dzienniki samochodowe II

Ciąg dalszy wrażeń. Rzec można na gorąco, bo jeszcze mnie drętwota w czterech literach nie puściła po kolejnej sześciogodzinnej jeździe po big city. Big jest na tle big, że po powrocie na własny zacof ulice, które wcześniej przyprawiały mnie o szczękościsk, świeciły pustkami. Luz blues. Po grajdołach mogła bym już bez licencji na niezabijanie jeździć. Wciąż mam problem z podzielnością uwagi - co prawda mniejszy, a skrzynia biegów przestała stanowić całkowitą tabula rasa, bo i pewność poczynań większa.  Z jako takiego balansu i skupienia wyrywały mnie jazdy egzaminacyjne. Trzy jadące dziś przed mną zostały oblane. Jedna wymusiła pierwszeństwo na pieszym, pozostałych nie przyuważyłam. Widziałam tylko jak instruktor kazał zjechać i this is the end jak to śpiewali Doorsi. Kolejny stres i o 140 lżejszy portfel. Cholera, za nim podejdę będę chyba musiała dodatkowe godziny wykupić i łyknąć z kilogram odstresowywaczy ;)